سایه سیاه شب

xa0 بیدارم و به خفتگان فکر میکنم. به بیدارها، به شکم گرسنه، به تن خسته، به پای لرزان، به بی پناهی.. بی پناهی.. بی پناهی... xa0 مامان نازلی، شنگول، سنگی، شبدر... xa0 به اسارت به دلتنگی به خستگی به پوچی وغم... xa0 نازلی... پوچ.. زاقول xa0 درد من درد جانکاهیست که مرگ هم آزادش نمیکند.. xa0 xa0...

چقدر تلخه ناامیدی ولی عالیه. ناامیدی راه رو برای رفتن هموار میکنه. اون وقتی که به این دنیا نیومده بودم چقدر خوب بود.مادرم یه روز درد کشید تا زایمان کنه که من یک عمر درد بکشم از ابتدای بودنم ... تلخه ناامیدی ولی عالیه.. مرگه ناامیدی، خلاص میکنه آدمو... قشنگه ناامیدی دیگه دست و پا نمیزنی... آرامشه ناامیدی چون ازپا افتادی و آماده ی رفتنی، تموم شدن، تموم کردن ناامیدی آدمو از درد امید خلاص میکنه. ناامیدی کمک میکنه که آدم زودتر بمیره.. ناامیدی خیلی خوبه، آدم به سراب امید دل نمیبنده. همه چی واقعی میشه....

امشب با سگ همسایه که سروصدا میکرد رودروایسی کردم و نگفتم ساکت. چون اون امشب تغییر رویه داده بود و مثل کسی پشت درمن بود که تکیه گاهی پیدا کرده و خیالش راحت شده. خجالت آور هست کاری رو بکنم که انتظار نداره و بهش ثابت کنم من بخاطر مراقبت از اون نبود که شبها می اومدم بیرون. اون من رو از خودم خجالت داده با این تکیه و خیال راحت وقتی که میدانم سگ ترسوو ضربه خورده ای هست که به این راحتی به کسی اعتماد نخواهد کرد....