شغل

من بدرد هیچ کار و شغلی نمیخورم مگر شغلهای خیلی خاص که تعدادشون اندازه انگشتهای یک دست هم نیست ...من فروشنده نمیتونم بشم چون اهل حرف زدن نیستم چه برسه به اینکه چیزیو غلو کنم یا احیانا خالی هم ببندم.. ازهمه بدتر درباره پول کمرو هستم و فکر میکنم شان وجودی ادمها چنان هست که پول در مقابلشون ارزشی نداره...

تلاش کردم اینطور نباشم. وقتی دیدم بخاطر پول عزیزترازجانم در خطر قرار میگیرند و من هم بخاطر پول تحقیر و توهین میشم.

اگه باز میذارم سرم کلاه بره تفصیر ذات منه و اگه مواظبم سرم کلاه نذارن تقصیر تصمیم منه..

نه من حتی بدرد معلمی نمیخورم. چون میدونم هیچ کس قادر نیست چیزیو به کسی یاد بده مگه اینکه اون بخاد. پس ادما حتی بچه ها اول معلم خودشونن. فقط باید دراختیارشون گذاشت و امکانات گذاشت. من اهل تربیت کردن کسی هم نیستم . یعنی هیچ کس همچین حقی نداره..

خب.. شغل های دیگه رو هم باید بگم که چرا دوسشون ندارم و اهلش نیستم... ولی گاهی ادم مجبوره خودکشی کنه... با شغل خودش رو نابود کنه.

سایه سیاه شب...