ابر

کنار اتوبان..صدای ماشین.. فکر ابرام.. ابرایی که وسطشون بودم.. ابرایی که خیال نبود.. واقعی بود.. معجزه بود.. من وسطشون.. همه وسطشون..

مردم چه راحت از کنار معجزه میگذرن.. مردم چه راحت از کنار درد میگذرن.. مردم از کنارهمه چی راحت میگذرن.. من نمیفهممشون.. اونا منو نمیفهمن.. ولی شاید چیزی هست درونم که دوسشون دارم.. شاید بخاطر اینه که فکر میکنم امیدی هست اگه حس بیاد تو زندگیشون.. حس ، نه تلقین حس.. حس ، نه باید و نباید حس... چقدر دنیا قشنگ میشه.. شاید فکر میکنم وجود بعضیا فقط وجودشون برام همه چیه.. تحمل میده بهم... بعضیا که اگه بودن بامن وسط ابرا مبهوت این شکوه میشدن.. بامن ازین شکوه اشک میریختن یا شاید میخندیدن.. باهم خوشبختیو میدیدیم.