پناه

آدم وقتی پا به این دنیا میذاره مثل حیوانات بی سلاح و مظلومه... باید اول درمقابل آدم شرور و بعد طبیعت محافظت بشه تا روی پای خودش بایسته، پدرو مادر میشن پشتش که حتی درمقابل دغلها و دروغ ها و نامردیها پایداری کنه وبتونه روحی و جسمی از پس خودش بربیاد...

وای بحال کسی که این پشت و پناه این کسانی که به دنیاش آوردن از همه کس براش نامردتر و دغلبازتر و دروغگو تر باشن...

اره... وضعیت من یه دلشکستگی ساده نیس، وضعیت من یه عمر جون کندن و زنده موندن بین اولین دشمنام پدرومادر تا باقی که نیاز به محافظت داشتم و برام وجود نداشت.. من طور دیگه ای بزرگ شدم... هنوز ته دلم خالی خالیه... چیزی که پرش کنه وجود نداره.. وقتی راه میرم روخودم زره میکشم چون عادت دارم خودم مواظب صدمه دیدنم باشم... هرچند زیادی از حد صدمه دیدم..

کاش یتیم بودم. وضعیت یتیم از من بهتر بود. خیلی بهتر... قابل مقایسه نیست بامن.. براهمینم حتی یتیما هم این صدمه که من دیدمو ندیدن و میتونن عادی زندگی کنن.

شاید ازاول فرق داشتم.. اومدنم خطای بزرگی بود... موندنم بزرگتر... چطوری برم؟ چرا اینهمه قوی بودم؟ چرا اینقدر زجر میکشم ازین آدما که هیچی نمیفهمن.. جز بدی کردن بلد نیستن.. انگار پشت و پناه اونا همینو یادشون داده.. فک کنم پدرومادرمن فرقی با بقیه ندارن.. من مطیع نبودم هرگز.. شاید علت دشمنی و ضربات بخاطر این ناهماهنگیه...

سایه سیاه شب...